Stoom, warmwaterbronnen en een vulkaan

Van Coromandel trokken we verder naar Lake Whakamaru Reserve, een camping aan het water die enkele nachten lang onze uitvalsbasis werd voor dagtochten in de omgeving. Opnieuw volgde een lange rit, opnieuw kwamen we in het donker aan, en opnieuw werden we de volgende ochtend verrast door het uitzicht.

Onze eerste uitstap was naar Wai-O-Tapu Thermal Wonderland. Het landschap leek haast buitenaards: borrelende modderpoelen, opstijgende stoom en felgekleurde aardlagen. Cezar was ervan overtuigd dat het onmogelijk echt kon zijn.

Daarna volgde een ontspannen namiddag in de warme baden van Waikite Valley, gevoed door de natuurlijke bron van Te Manaroa. Het was een van de zeldzame momenten tijdens de reis waarop niemand ergens naartoe hoefde te wandelen.

Ook de beroemde Tongariro Alpine Crossing stond op het programma. De volledige tocht van twintig kilometer was nog wat te ambitieus voor onze drie kinderen. Anna had het misschien aangekund, Cezar zeker niet. Daarom wandelden we een stuk richting de vulkaan en keerden daarna terug. Zelfs dat korte deel van de route was de rit meer dan waard. We hebben elkaar beloofd om ooit terug te keren voor de volledige tocht: de wandeling tussen de vulkanen, de smaragdgroene meren en alle twintig kilometers. Het staat inmiddels officieel op onze lijst, en we hebben de kinderen gevraagd ons eraan te herinneren.

Naar het zuiden

De overtocht naar het Zuidereiland verliep niet helemaal volgens plan. Door een onoplettendheid misten we onze ferry en konden we nog net een plaats bemachtigen op de laatste afvaart van de dag. Tussen half negen ’s avonds en middernacht voeren we door de Marlborough Sounds, in volledige duisternis. Het indrukwekkende landschap waarvoor de meeste mensen juist die overtocht maken, hebben we dus exact niet gezien.

Laat in de avond bereikten we Picton, waarna we nog veertig minuten verder reden naar Whatamango Bay. Iedereen lag snel in bed, en de volgende ochtend werd bewust een zeer trage ochtend.

Het Zuidereiland maakte echter alles goed. In Abel Tasman National Park verbleven we in The Barn in Mārahau, pal aan de rand van het park. Niet goedkoop, maar prachtig en heerlijk ontspannen. Van daaruit maakten we een kustwandeling van elf kilometer langs de ene spectaculaire baai na de andere. Elke bocht bracht weer een uitzicht dat nóg mooier leek dan het vorige.

Vervolgens trokken we verder zuidwaarts langs de kust. Bij Cape Foulwind zagen we zeehonden met hun jongen. Wat bedoeld was als een korte stop langs de weg groeide uit tot een bezoek van meer dan een uur.

Oudjaar brachten we door in Franz Josef, met z’n vijven samen in een bubbelbad, een drankje in de hand en uitzicht op de bergen terwijl het jaar ten einde liep.

Het absolute hoogtepunt

Omdat we achterliepen op schema dreigde Milford Sound buiten bereik te vallen. Daarom verruilden we een lange autorit voor een kleine verrassing: een vlucht met een klein vliegtuig.

In vijfenveertig minuten vlogen we over de bergen en langs Mount Aspiring. Vervolgens maakten we een boottocht door Milford Sound zelf, waar zeehonden en hun jongen lagen te rusten op de rotsen, waarna we opnieuw terugvlogen.

De vlucht bespaarde ons een volledige dag rijden en werd zonder twijfel de meest indrukwekkende ervaring van de hele vakantie. Het was zo mooi dat alle vijf even stil werden. Met onze drie kinderen is dat waarschijnlijk de hoogst mogelijke beoordeling.

Vanuit Makarora reden we verder naar Queenstown. Het plan was te overnachten op de camping van Twelve-Mile Delta, maar die bleek volledig volzet. Daarom parkeerden we aan een nabijgelegen picknickplaats, wat achteraf gezien zelfs de betere keuze was. We stonden vlak aan het water, met de Remarkables aan de overkant van het meer, een naam die ze volledig waarmaken.