Die periode heeft zijn eigen charme. De dagen zijn iets korter, en wie wil wandelen, doet er goed aan voor de middag op pad te gaan. Daarna trekken de wolken op en onttrekken ze de schitterende landschappen aan het zicht. Maar de zuidelijke winter brengt ook zijn eigen schatten mee: het is het ideale seizoen om bultrugwalvissen te spotten, die komen kalveren in het maritieme reservaat aan de westkust. Je houdt respectvol afstand om het bijzondere moment tussen moeder en kalf niet te verstoren, maar die piepkleine vinnetjes die boven het wateroppervlak verschijnen, zijn een beeld dat je niet snel vergeet. En als de walvissen zich niet laten zien, zijn de dolfijnen er altijd, trouwe metgezellen bij elke boottocht.

Het eiland dankt zijn spectaculaire reliëf aan een nog altijd actieve vulkaan die zich in de loop der tijd heeft verplaatst, waardoor Réunion steil oprijst en de kusten direct uitmonden in de diepten van de Indische Oceaan. Om er echt rond te rijden, heb je een degelijke huurauto nodig. Op ons eerste verblijf namen we een Clio voor vijf personen, een vergissing die we nooit herhaalden. De haarspleldbochtenwegen naar de hooglanden kennen geen genade voor kleine motoren, en onze dappere Clio worstelde meer dan eens om de hellingen te bedwingen. De vulkaanroute met zijn eindeloze kuilen schudde ons bovendien van voor naar achter over kilometers lang. Bij de volgende reizen ruilden we zuinigheid in voor comfort met een Dacia Duster, véél beter berekend op het terrein. Mijn grootmoeder heeft daar een gezegde voor: "goedkoop is duurkoop", en ze heeft zelden ongelijk.

Rondrijden op het eiland is op zich al een genoegen. Het westen met zijn gezellige strandcafés, het ruige zuiden met zijn kliffen, de groene hoogvlakten, de kustroute langs kilometers suikerrietvelden met vrachtwagens vol oogst op weg naar de rumstokerijen... Elk bocht onthult een nieuwe verrassing. Een kleine waarschuwing: stel je GPS in op "snelste route" in plaats van "kortste route", want die laatste kan je op nauwelijks begaanbare paden brengen. En kijk altijd goed waar je parkeert: kokospalmen staan overal op het eiland, en een vallende kokosnoot op het verkeerde moment kan flink wat schade aanrichten.

Maar Réunion is meer dan wandelpaden alleen. Je kunt er paragliden vanaf de hoogvlakten, duiken in het koraalrif bij Saint-Gilles-les-Bains, of surfen, paddleboarden en talloze andere watersporten beoefenen. Eén waarschuwing: de steenvis, perfect gecamoufleerd tussen de rotsen op de zeebodem, heeft giftige stekels die vrijkomen zodra je erop trapt. Vervelend, maar de plaatselijke artsen kennen het klappen van de zweep en handelen snel. Voor een rustiger uitje is het Kélonia-museum een absolute aanrader. Dit museum is tegelijk een verzorgingscentrum waar gewonde zeeschildpadden worden verpleegd en daarna vrijgelaten in hun natuurlijke habitat. Het is de enige plek op het eiland met toestemming om schildpadschild te verkopen, en uitsluitend van losgeraakte schubben of schildpadden die niet gered konden worden.

Na zoveel avontuur en inspanning is er niets beter dan een dampende rougail of een geurige cari om bij te komen. Deze emblematische gerechten van het eiland kennen eindeloos veel variaties: de rougail saucisse is ongetwijfeld de bekendste, maar de Réunionse keuken biedt ook een ruim aanbod voor vegetariërs en veganisten, zolang je aangeeft de optionele oester- of vissaus weg te laten. Frans is de officiële taal, maar de echte taal van het hart en de tafel is het Creools. Woorden als zourite, bringelle en bouchons klinken misschien raadselachtig, maar een goed lexicon van de Réunionse keuken licht al snel een tip van de sluier.

Wacht dus niet langer: Réunion wacht op je, met zijn duizend gezichten, duizend kleuren en duizend smaken.