We reden naar ons hotel aan Nai Yang Beach, een rustige baai vlak bij de luchthaven. Mijn vader en zus verbleven eerder in het levendigere Kata Beach in het zuiden, maar voor mij startte de reis hier, in alle rust. Geen druk strand of volle agenda, gewoon palmbomen, de zee op de achtergrond en de tijd om even te vertragen. Nog voor ik mijn koffers had uitgepakt, haalde ik een verse kokosnoot. In Thailand smaakt ze altijd net dat tikkeltje beter.

Ik bracht er uren door met een boek, een grote fles water en wat kleine snacks. Later op de dag haalde ik vaak een pannenkoek met gecondenseerde melk, mango en kokos als tussendoortje. April bleek trouwens een ideale periode: er is genoeg leven om sfeer te voelen, maar zonder de drukte van het echte hoogseizoen.

’s Avonds eet je hier bijna letterlijk in het zand. Kleine restaurants zetten tafels neer vlak bij de golven en serveren verse vis die nog diezelfde dag gevangen werd. Praktische tip: haal je muggenspray in een lokale 7/11. Die werkt een stuk beter dan wat je van thuis meebrengt. Thaise muggen zijn nu eenmaal hardnekkig.

Hoewel deze reis vooral in het teken stond van rust, blijft Phuket een eiland waar altijd iets te ontdekken valt. Ik moest terugdenken aan eerdere momenten hier. Aan het kajakken in Phang Nga Bay, waar je langzaam door smalle kalksteengrotten glijdt en plots uitkomt in verborgen lagunes, omringd door hoge rotswanden. Of de speedboottocht naar James Bond Island en Ko Panyi, het dorp dat volledig op houten palen boven het water is gebouwd. Huizen, restaurants en zelfs een voetbalveld drijven er als het ware op zee. Het dagelijkse leven speelt zich er letterlijk boven het water af, wat het een bijzondere plek maakt om even rond te wandelen. En dan is er nog de Grote Boeddha, hoog boven op een heuvel. Van daaruit kijk je uit over baaien, stranden en groene heuvels. Het uitzicht alleen al maakt de klim de moeite waard.

Er zijn ook heel wat andere plekken die blijven hangen. Het uitzichtpunt bij Karon, waar je in éé n blik drie baaien ziet samenkomen. Promthep Cape, waar de zon langzaam in zee zakt. Het kleine Ya Nui Beach, ideaal om te snorkelen in helder water en Freedom Beach, dat je enkel bereikt per boot of via een stevige wandeling, waardoor het zijn rustige, bijna verborgen karakter behoudt.

Wanneer ik in Phuket ben, ga ik altijd terug naar Phuket Old Town. De sfeer is er totaal anders dan aan de kust. De kleurrijke Sino-Portugese gevels, street art, kleine boetieks en koffiebars geven de wijk een creatieve en levendige uitstraling. Het is een plek waar je rustig kan rondwandelen en telkens iets nieuws ontdekt.

Tussen de drukke straatjes liggen tempels en heiligdommen die het tempo meteen doen zakken. Wat Mongkhon Nimit valt op door zijn gouden details en serene sfeer, terwijl Jui Tui Shrine net kleurrijk en levendig is, met locals die wierook branden en offers brengen. Het contrast tussen buiten en binnenblijft bijzonder. Zodra je een tempel binnenstapt, lijkt het stadsrumoer te verdwijnen. Een lichte lange broek en iets om mijn schouders te bedekken zit ondertussen standaard in mijn tas, uit respect, maar ook omdat het gewoon bij de ervaring hoort.

Die avond draaide alles om mijn ouders. Voor hun dertigste huwelijksverjaardag reserveerden mijn zus en ik bij Blue Elephant Phuket, gevestigd in een prachtig oud gouverneurshuis. De sfeer was elegant maar ontspannen, met een attente service die meteen goed aanvoelde. De gerechten waren verfijnd en trouw aan de Thaise keuken, met mooi uitgebalanceerde smaken en oog voor detail, van de verschillende rijstsoorten tot het dessert en de thee. Aan de muur hing een foto van koningin Mathilde, als herinnering aan haar bezoek aan de Blue Elephant in Bangkok, een onverwacht detail dat ons deed glimlachen.