Van Schiphol naar de voet van de Rockies

We vertrokken 's middags met een directe vlucht van KLM vanuit Amsterdam naar Edmonton, geen tussenstop nodig. Na een vlucht van pakweg negen uur stapten we uit het vliegtuig, klaar om in een minivan te kruipen richting onze eerste stop. De eerste nacht sliepen we niet meteen in de bergen, maar in Old Strathcona, het bruisende uitgaanskwartier van Edmonton rond Whyte Avenue. Tussen de vintage winkeltjes, de galerijen en de terrasjes vonden we moeiteloos een plek voor een eerste Canadese maaltijd, en eerlijk: na zo'n lange vlucht is een wandeling door een levendige buurt precies wat je nodig hebt om wakker te blijven tot een fatsoenlijk lokaal bedtijdstip.

De volgende ochtend stond alles in het teken van één woord: rijden. Vier tot vijf uur onderweg richting Jasper National Park. Eerst nog vlak en verrassend sneeuwvrij op de weg, maar naarmate de kilometers verstreken, zag je de bergen langzaam groter worden aan de horizon. En dan komt dat moment waarop je door een bocht rijdt en de Rockies zich plots in hun volle glorie voor je ontvouwen, dat wow-gevoel waarvoor je zo'n lange rit er graag bij neemt. Jasper is het grootste nationale park van de Canadese Rockies, een Dark Sky Preserve én UNESCO-werelderfgoed. Je voelt meteen dat je iets bijzonders binnenrijdt.

We kwamen aan bij ons hotel, Chateau Jasper, ideaal gelegen en met een superhartelijke ontvangst. Alleen miste ik op dat moment nog één ding: sneeuw en koud. Maar geen paniek, want die nacht begon het te sneeuwen, en 's morgens lag er een mooie, dikke laag sneeuw. Precies wat ik stiekem had gehoopt.

Ook de rest van Jasper liet zich van zijn winterse kant zien. Een gids van Sundog Tours nam ons mee door de Maligne Vallei, langs het bevroren Medicine Lake, tot bij de verborgen Pleckaitis Canyon. Onderweg kwamen we bovendien wat wildlife tegen, altijd een extra reden om je neus tegen het raam te plakken. Eenmaal ter plaatse liepen we, uitgerust met de nodige veiligheidsapparatuur, over het ijs op de bodem van een van de diepste toegankelijke canyons van het park. Met een dikke laag verse sneeuw rondom ons voelde het alsof we een geheime, haast onwerkelijke wereld binnenstapten, ver weg van alles. Prachtig, gewoonweg.

's Avonds proefden we Jasper op een andere manier, tijdens een foodtour door het centrum met vier stops en telkens een verrassingsgerecht met bijpassend drankje. En als kers op de taart: een avond in de Jasper Planetarium, waar we onder een koepeldak de Canadese sterrenbeelden, het noorderlicht en de Melkweg leerden kennen.

Wat me door dit alles heen het meest is bijgebleven, is niet alleen de natuur, maar de mensen. Overal waar we kwamen, in het skigebied, tijdens de foodtour, gewoon aan de balie van ons hotel, botsten we op een oprechte vriendelijkheid en behulpzaamheid die je niet overal tegenkomt. Mensen namen echt de tijd om iets uit te leggen, gaven ongevraagd nog een extra tip mee, of stonden je gewoon met een oprechte glimlach te woord. Die gastvrijheid maakt Jasper minstens even bijzonder als de bergen zelf.

De apotheose: een avond bij de Edmonton Oilers

Als afsluiter van de reis stond er iets op het programma waar ik stiekem het meest naar uitkeek: een NHL-wedstrijd van de Edmonton Oilers in Rogers Place, vlak naast ons hotel. De Oilers zijn een club met geschiedenis, ooit goed voor vijf Stanley Cups in de jaren 80, en vandaag met sterspelers als Connor McDavid en Leon Draisaitl nog steeds een van de te kloppen ploegen. Vanuit onze plekken in de Sky Lounge zagen we een wedstrijd vol spanning, felle sfeer en een publiek dat na elke goal het dak eraf schreeuwde. Als je ooit de kans krijgt om in Canada een hockeywedstrijd bij te wonen: doe het. Het is een totaal andere energie dan wat je in Europa gewend bent, en precies het soort onverwachte hoogtepunt dat een reis compleet maakt.

De laatste ochtend sloten we af met ontbijt bij het gezellige Tiramisu Bistro en een wandeling langs 124th Street, tussen boetiekjes, galerijen en een chocoladeproeverij bij Delavoye. Daarna was het alweer tijd om richting de luchthaven te rijden, met een hoofd vol sneeuw, bergen, coyotes en dat ene doelpunt dat de hele Sky Lounge deed ontploffen.

Alberta bewijst dat je in één week zowel adembenemende natuur als verrassend stadsleven kan combineren, met een flinke dosis cultuur en gastronomie erbovenop. De sneeuw van Jasper en de sfeer bij de Oilers, dat zijn de twee beelden die ik nog het langst zal meedragen. En eentje die ik heel graag nog eens overdoe.