Onze rit van de luchthaven van Salta naar Cafayate ging over de prachtige Ruta 68.

De volgende ochtend staken we van Salta over naar Tucumán. Ik ben een heel grote fan van de muziek van Mercedes Sosa en we kwamen voorbij de plaatsen die ze bezingt in haar liedjes. We bezochten de ruïnes van Quilmes. Een Duitser gebruikte begin 20e eeuw de naam voor een bier dat het meest gedronken bier van Argentinië werd. Na onze lunch in Amaicha del Valle bezochten we een verborgen pareltje: Museo de la Pachamama, een privémuseum van kunstenaar Héctor Cruz.

Je moet werkelijk het weer bekijken en lokaal vragen hoe de Ruta 40 erbij ligt, maar wij besloten met onze pick-up koers te zetten over “ripio” of niet-geasfalteerde wegen van Cafayate terug naar Salta. In december kan het al flink wat regenen, maar we hadden geluk en de Ruta 40 lag er droog bij. Dus voor wie van avontuur houdt: de weg in twee dagen terug naar Salta is indrukwekkend. Laverend tussen veranderende rotsformaties, gekleurde bergen en langs cactussen reden we, met stop in Cachi, verder naar Salta over een bergpas van 3.200 m hoog. Dit was de eerste kennismaking voor de kinderen met deze hoogtes. We moesten voor het eerst onze truien aantrekken. We kochten lamaworst bij lokale boeren die hun producten verkochten langs de weg. We zagen vicuña’s en guanaco’s.

We deden een fantastische wandeling in de Cerro de las Señoritas. Je waant je in een soort maanlandschap, tussen de cactussen, een woestijn met bergen en kloven. Een gids is verplicht en bleek geen luxe: plots was onze puberzoon verdwenen. Zonder water, zonder bereik. Gidsen communiceerden via walkietalkie en gelukkig zijn de bewoners zeer vriendelijk en behulpzaam. Een schapenhoedster bleek hem gevonden te hebben en bracht hem naar de bewoonde wereld. Na een uur was hij terecht en werd hij vriendelijk per moto afgezet op ons startpunt. Wandelen in de Andes is geen ‘walk in the park’ en gidsen zijn vaak verplicht en wat mij betreft altijd aangeraden.

In de namiddag sprongen we op de fiets en verkenden we met onze gids de omgeving van Tilcara. We vierden kerstavond met de Argentijnen en op kerstdag reden we tot 4.300 m hoogte om de kloof van Humahuaca (UNESCO) te verkennen tot aan de Hornocal. Een klim per 4x4 (met een gewone auto is het moeilijk; velen krijgen er een platte band) naar de prachtige 14-kleurige bergketen. Op de terugweg openden we het zeil van onze pick-up en de jongens hadden de tijd van hun leven achteraan in de jeep.

Tip voor foodies: El Nuevo Progreso in Tilcara, om je vingers bij af te likken.

Voor een dagje rust na je rondreis moet je in Finca Valentina zijn, een prachtige haciënda met een heel fijn interieur.

Wij vlogen dan bij terugkomst in Salta nog naar Mendoza, de wijnstreek. Argentinië heeft zoveel te bieden qua muziek en dans en ik raad een avond aan in Ahijuna voor een folklorische avond met diner. De tangoshows in Buenos Aires beperken zich vaak tot tango en zijn zeer toeristisch.

Na een sprookjeshuwelijk in een wijngaard kon de Aconcagua niet ontbreken. De rit ernaartoe was over prima wegen (geen 4x4 nodig) en we stopten voor een paardrijtocht in de regio van Uspallata en we sliepen in een dome met zicht op de vulkaan. Rond de Aconcagua, op Argentijns grondgebied, kan je nog steeds dag- of meerdaagse wandelingen doen.

Noord-Argentinië staat als volwaardige bestemming en moet zeker niet onderdoen voor Patagonië of de watervallen van Iguazú. We waren zeer aangenaam verrast en zelfs een doorwinterde reiziger als mezelf was volledig betoverd door het Noorden.

Wil je kennismaken met de Andes en toch het stuur in eigen handen nemen, en niet op te hoge hoogte logeren, dan is deze regio ideaal. Makkelijk combineerbaar met een rechtstreekse vlucht naar Iguazú of in combinatie met Patagonië (oktober – april).