Sneller dan je camera aankan

Eerste stop: cheeta’s spotten in Otjiwarongo.
Wist je dat die beesten meer dan 100km per uur halen? Ik dacht: dat film ik wel even. De cheeta dacht: succes daarmee. Simpelweg niet op beeld te krijgen maar op z’n minst indrukwekkend!  Die nacht droomde ik van snelle wagens. Toeval?

Etosha: National Geographic, maar dan zonder afstandsbediening

Etosha National Park is pure magie. Door de open vlaktes en weinig begroeiing zie je dieren alsof ze speciaal voor jou bijna een show opvoeren.

Op een bepaald moment zaten we rustig te lunchen aan een waterplas in onze wagen op veilige afstand. Voor ons: honderden dieren. Zebra’s, giraffen, olifanten, antilopen…

Ik zat daar alsof ik naar een natuurdocumentaire keek — alleen kon ik niet zappen als het spannend werd. En spannend werd het. Bij het verlaten van het park… BAM. Een gigantische olifant blokkeert de weg.

Toen ik voorzichtig vooruit probeerde te rijden na een tijdje, besloot meneer dat het tijd was voor een kleine charge. Oren wapperend, slurf zwaaiend, poten stampend — het volledige “ik ben hier de baas”-pakket.

Achteruit rijden terwijl een olifant op je afkomt… ik raad het niet aan als ontspanningsactiviteit. Gelukkig verschenen er ineens rangers (serieus, waar komen die altijd vandaan op het perfecte moment?) die ons escorteerden versus uitgang.

Hartslag: 180.  Wat een dag!

Swakopmund: Duitsland, maar dan met zeehonden en zeeleeuwen

In Swakopmund had ik even het gevoel dat ik per ongeluk in Duitsland was beland. Architectuur, bier, sfeer — alles klopte. Tot we de zee op gingen. Daar sprong doodleuk een zeeleeuw aan boord. Alsof het een dagelijkse pendelaar was. De kapitein (een ex-Britse advocate die haar leven had ingeruild voor de oceaan) zei: “Welcome in my office.”  Ik kon haar geen ongelijk geven. 

Duinen, adrenaline en een beetje existentiële verwarring

Met een 4x4 over gigantische zandduinen scheuren (met gids!)— hoger dan alles wat België ooit “berg” durft noemen — is… verslavend. Aan de ene kant: de Atlantische Oceaan. Aan de andere kant: eindeloze duinen. Mijn hart klopte sneller dan die Cheetah!  Fantastisch.

Dead Vlei: alsof de tijd zelf gestopt is

Dead Vlei is… buitenaards. Versteende bomen, verschroeid door de zon, in een landschap dat zo surrealistisch is dat je je afvraagt of je nog op aarde bent. Geen filter nodig. Echt niet.  Dit mag je absoluut niet overslaan.   De laatste 5 km doe je met een amfibievoertuig.  Je moet niet proberen om het zand zelf te bedingen.  Tenzij je er de nacht wenst door te brengen natuurlijk.

Kgalagadi Transfrontier Park: waar jij te gast bent… en de leeuwen de baas zijn

Het indrukwekkende Kgalagadi Transfrontier Park — zo’n plek waar je meteen voelt: oké, hier ben ik niet de hoofdrolspeler.

Het park is zó groot en zó beschermd dat er maar een beperkt aantal wagens per dag binnen mag. Registreren dus. Met plezier, uiteraard… want dat voelt een beetje alsof je toestemming krijgt om in een natuurdocumentaire te mogen rondlopen. Een ontmoeting met de wildernis zelf.

Een leeuwenfamilie lag uitgebreid te chillen onder een boom. Echt zo’n houding van: “wij hebben vandaag geen plannen, behalve ademen en dominant zijn”. Giraffen stapten sierlijk voorbij alsof ze op een catwalk zaten die toevallig door de savanne liep. En springbokken? Die deden hun gebruikelijke routine: springen, nog eens springen, en voor de zekerheid nog eens springen — gewoon omdat het kan. 

Een heel bijzondere plek op aarde.

Dat is Namibië.

Het is niet gewoon een bestemming.
Het is iets dat in je kruipt.

In je poriën.
In je herinneringen.
In dat kleine stemmetje dat zegt: ik wil terug.

Namibië moet je niet zien.
Namibië moet je beleven.